Fools Paradise

In de klas nam ik plaats naast een meisje dat lag te slapen op haar tafeltje met haar duim in haar mond. Het meisje had ook een afro net als Jean-Paul, die als een zwart aura om haar hoofd danste. Ook zij gebruikt gel, bedacht ik mij, want dat was de truc om kroeshaar zo te laten schitteren, had hij haar verteld. En haar huid was licht getint net als zijn huid. Ze was niet zozeer knap alswel grappig om te zien met dat kaarsrechte neusje dat mooi rond afboog aan het uiteinde en lippen die vol waren maar niet te vol, alsof zij met lippotlood precies goed waren omlijnd.

‘Ben je zo moe vandaag?’ fluisterde ik in haar oor.

Het meisje keek mij een moment met wijdopen gesperde reebruine ogen aan en zakte daarna meteen weer weg in slaap.

‘Ik heb nauwelijks geslapen vannacht,’ vertelde ze toen ze eindelijk ontwaakt was en rechtop ging zitten. ‘Met mijn moeder mee geweest naar een Jazzconcert gisteren van mijn vader. Hij is drummer en woont in Amerika, maar was nu met zijn band in Nederland voor een concert in het BIM-huis.

‘Zijn je ouders gescheiden?’

‘Nee, ze hebben nooit samengewoond. Mijn moeder heeft ons in haar eentje grootgebracht.’ ‘Ik wil zangeres worden later en heel beroemd,’ voegde ze toe. ‘School interesseert me weinig, ik ga er toch niets mee doen.’

‘Mij interesseert school ook niet veel,’ zei ik zelfverzekerd, ook al wist ik dat er in mijn geval er geen andere reden was dan dat ik gewoon niet goed kon leren.

‘Kom op we gaan keten!’ spoorde het meisje haar aan dat zich voorstelde als Mary-Ann.

‘Ok!’ zei ik een beetje angstig, want ik hield er niet van om in het middelpunt te staan en op te vallen.

We hadden drama-les in de aula en Mary-Ann trok mij mee naar een plek op het podium van waaruit we alles goed konden overzien. De zwarte gordijnen gingen dicht en de spotlichten aan. Het was opeens geen discotheek meer, maar een theaterzaal geworden. Ik had wel zin om te ontdekken of ik al dan niet acteertalent had, maar mijn nieuwe vriendin weigerde stelselmatig om met welke opdracht dan ook mee te doen en wist mij met de blik in haar ogen te overtuigen dat ook ik tot algehele staking over moest gaan.

‘Speel eens een docent Duits op een school waar niemand naar wil luisteren,’ stelde de docente voor in een poging ons te slim af te zijn.

‘Zoiets als bij jou?’ vroeg Mary-Ann pesterig.

De drama-docente trok meteen bleek weg van dit weerwoord. En alsof dit het startschot was voor een krachtmeting zonder weerga, was iedere beweging, oogopslag en elk woord van deze vrouw aanleiding tot enorme lachsalvo’s. We lachten tot we er buikpijn van kregen.

Tot ze er genoeg van had en zei: ‘Lorraine en Mary-Ann, willen jullie nu het lokaal verlaten en op de gang verder gaan met lachen?’

‘Nee, dat willen we niet!’ zette Mary-Ann de strijd voort. ‘Jij hebt niets te vertellen over ons. Wie denk je wel dat je bent, tuthola!’

Ik schaamde mij dood, want voelde dat hier een grens werd overschreden, ik pakte mijn tas om te vertrekken.

‘Jullie horen hier nog van!’ sneed de stem van de docent schril door het lokaal van de aula.

‘Hahahaahahaaaaa!!!! Lachte Mary-Ann de jonge vrouw uit. Ik had nu spijt dat ik mij zo had laten meevoeren door de gekte van dit meisje.

‘Ik ga al,’ piepte ik zacht, deed mijn spullen in mijn tas en stond op om naar de deur toe te lopen. Mary-Ann keek mij met een hooghartige blik na en zweeg.

Het was niet goed wat wij hadden gedaan, maar ik wilde mijn nieuwe vriendin ook niet meteen weer kwijt. Misschien moest ik de volgende keer toch haar kant kiezen in haar titanenstrijd tegen het kwaad der docenten op deze verschrikkelijke school?

———————————

‘Ga je mee naar mijn huis?’ vroeg Mary-Ann na een wekenlange radiostilte van haar kant. ‘Graag!’ reageerde ik want ik had in mijn hart bewondering voor dit meisje dat voor niets en niemand bang was en volgde haar als een schaduw overal waar ze naartoe ging, zelfs al werd ik totaal genegeerd.

‘Ik heb auditie gedaan voor Rocky, De Musical,’ vertelde ze onderweg in de tram naar haar huis. ‘Voor de hoofdrol.’

‘Goh wat geweldig.’ reageerde ik onder de indruk van haar daadkracht. ‘Denk je dat je wordt aangenomen?’

Ze trok haar schouders op: ‘Ik hoop het wel, maar het maakt mij niet uit, ik word toch beroemd.’

‘Oh, ja vast!’ Ik keek niet eens meer op van haar zelfverzekerdheid. Joost mocht weten waar dit meisje allemaal toe in staat was?

———————–

Toen ze de deur opende met de sleutel die aan een koord op haar hals hing, kwam uit een van de kamers een jongen geslopen met net zo’n afro als zij; ook zijn huid was licht getint, maar verder leek hij niet veel op haar. Hij gaf haar meteen een por in haar rug, waarop zij keihard tegen zijn scheenbeen trapte en aan zijn haar begon te trekken.

‘Vals kreng!’ schold hij haar uit.

‘Altijd hé, altijd!’ wierp voor de voeten. Tranen van woede stonden in haar ogen.

Vervolgens rolden ze bijtend, stompend, trappend en scheldend over de vloer. Opeens liet de jongen haar los. ‘Donder maar op naar je vriendin!’ schreeuwde hij en sloeg de deur van zijn kamer met een enorme klap achter zich dicht.

Mary-Ann fatsoeneerde haar afro en spoelde haar gezicht af onder de kraan in de keuken.

‘Ga zitten,’ zei ze uitnodigend. ‘Kopje thee?’

Ze depte haar bloedlip en inspecteerde haar gezicht in de spiegel.‘Dit heb ik elke dag!’ zei ze.

‘Wat?’vroeg ik. ‘Dat ik moet vechten om erlangs te kunnen.Vaak moet ik mijn zakgeld aan hem afstaan.’

‘Wat erg.’

‘Ja, maar zo is mijn broertje nu eenmaal.’

Ik koos de grote zitbank in de kamer bij het raam. Er lagen vrolijk gekleurde kussens op die ik achter mijn rug duwde. Deed mijn schoenen uit en trok mijn benen onder mijn zitvlak. ‘Waar is je moeder eigenlijk?’

‘Ze komt soms dagenlang niet thuis, zonder dat we weten waar ze is. Maar als ze thuiskomt is het feest, want ze werkt voor het audio-archief bij de NOS en ze neemt altijd platen voor ons mee. Zal ik je de nieuwste plaat laten horen van Chaka Khan?’ Ik kende haar niet, maar de hoes was geweldig: ze zat wijdbeens op een bank in de vorm van een mond met een indianenpak aan en tooi op haar wijd uitstaande afro. Ze straalde uit dat ze overal maling aan had.

Daar klonk het eerste lied ‘Fools Paradise’* al door de kamer. Bij ‘Dance with Me’ kon ik nauwelijks stil blijven zitten en bij ‘Sweet thing’ zong Mary-Ann luidkeels mee. Ze kende iedere stembuiging en zong alle woorden uit haar hoofd mee. De hoge noten kwamen er moeiteloos uit.

Ik begreep dat mijn vriendin geen opschepster was geweest, maar dat ze werkelijk heel beroemd zou kunnen worden met zingen en dat de school waar zij samen opzaten voor haar maar een korte onderbreking zou zijn op weg naar haar wereldfaam.

Opeens begreep ik dat er meer was dan dit moment en ook mij een toekomst wachtte die verder reikte dan sommen en grammaticarijtjes. Een wereld volwassen en vrij zoals deze opwindende muziek. Alles wat ik hoefde te doen was luisteren naar Chaka Khan om een uitweg te vinden uit het Fools Paradise van het dagelijks bestaan.

*Fool’s Paradise

Fool’s paradise
Was it very nice?
People living in the world for material things
Love has a playful heart
That’s where the hatred starts
Causin’ harm and replacin’ the joy true love can bring
It’s just a fool’s paradise
It’s just a fool’s paradise
Was it very nice?
Whoa
Just like a concrete dream
Fool’s paradise is strange
People buying time don’t seem like a natural thing
Souls are lost to sea
Souls that will never be
Returning to this place of living misery
It’s a fool’s paradise
It’s just a fool’s paradise
Was it very nice?
No, no, no, no, no, no, no
Fool’s paradise

Door Lege Handen

Van alles en nog wat.

2 reacties op “Fools Paradise”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s