Buik

De jaren ontgroeiden mij

Maar het inzicht bleef uit
als een haven
voor de zee te klein

Er stak een storm op

Playmobil schepen kozen de ruimte
van een fles
Zo leken zij beschermd
tegen weer en wind

Ik raakte mijn adem kwijt
terwijl ik stikte in het vacuüm
van een breekbaar moment

telde de lucifers
die ik nog kon ontbranden

Het aantal lentes
die zich nog stuk zouden varen
op mij

En wist mij gevaarlijk
maar beperkt

Tot kruimels scheepsbeschuit
en een klein restje oceaan
in het wrak van mijn buik

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s