Deja vu

Er is een leegte gekropen
onder de huid van de wereld
die in het ondermaanse haar wegen vindt

Een schaduw die het licht steeds opnieuw bedriegt

Van darmen, hart en geest
eerst geroofd, dan gealfabetiseerd

Geen idee wat er uiteindelijk
van ons overbleef

Hoor het schreeuwen en het breken van botten, de grote malende kaken van het verlopen tijdsgewricht

Het maagdarmkanaal dat ons heeft ingeslikt en langzaam zal vergeten

En ook de maan en de sterren zijn uit het luchtruim verdreven, de namen van oude hemellichamen tevergeefs in oude boeken opgeschreven

Hier beneden kruipen alleen nog beesten. We kunnen de laagste vorm van leven niet kwalijk nemen dat zij doofblind zijn geboren en gebleven

voor de gaten tussen de zinnen

De laatste witte plekken,
vandaag nog gedicht

Tot een blauwdruk
van de geschiedenis

Waarin je alles van tevoren
al wist

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s