Lege handen

De sterren dansten voor mijn ogen toen mijn hoofd op het schoolplein door de klap van een bal tegen de muur achter mij aan knalde. Ik werd door een paar kinderen naar huis gebracht. De dokter constateerde een zware hersenschudding, waarvoor ik 6 weken in een donkere kamer moest liggen. Het grote bed van mijn moeder en stiefvader werd beschikbaar gesteld, omdat de tweede verdieping makkelijker bereikbaar was, dan mijn kamer op de derde verdieping.

Na weken van koortsdromen, mocht ik weer rechtop gaat zitten in bed en kon ik langzaamaan weer gaan lezen. Eerst de Donald Duck en de Tina, want de letters dansten nog voor mijn ogen. Maar al snel kon ik beginnen aan ‘Alleen op de Wereld’ wat ik had gekregen omdat ik ziek was.

Het was een mooie zonnige dag aan het begin van de lente, waar ik voor het eerst weer van kon genieten, omdat de gordijnen na lange tijd weer helemaal open mochten. Mijn ogen knipperden nog onwennig tegen het licht dat de kamer binnenviel. Mijn moeder bracht thee aan en kondigde bezoek aan. ‘Ze mag niet te lang praten,’ waarschuwde ze het kind dat met een ernstige blik in haar grote grijsblauwe ogen mijn slaapkamer inkeek, ‘ze is nog te zwak en moet nog veel slapen.’

Ze knikte dat ze er rekening mee zou houden en glimlachte verlegen toen ze mij zag. Het vollemaansgezicht met de sproeten leek sprekend op dat van de pestkop die ik op straat ontmoet had, maar de jongen had nu een lange paarse jurk aan. Ik wist van verbazing niet wat te zeggen. Roman had dus helemaal niet getongzoend met een jongen? Het was het meisje uit het raam van de straat bij het park dat ik nu voor het eerst van dichtbij zag. Waarom had ik niet meteen gezien dat ze op elkaar leken? Daarom zwaaide ze naar mij alsof ze mij al kende!

‘Ik ben Marjolein,’ stelde ze zich voor. En jij bent Lucienne toch? Ik hoorde dat je ziek was en dacht; ‘kom ik ga eens op bezoek.” Ze naam plaats op de rand van mijn bed. ‘Dus jij leest ‘Alleen op de Wereld?” doorbrak ze de stilte en pakte het boek op dat open op het bed lag en liet het liefkozend door haar handen gaan. ‘Moest jij ook zo huilen om Rémi?’ ‘Ja, heel erg,’ antwoordde ik meteen enthousiast. Ik had gedacht dat ik alleen met Rémi alleen op de wereld was geweest, maar blijkbaar waren er nog meer kinderen die huilden om een boek en die zich daar niet voor schaamden?

‘Ken je Joop ter Heul?’ vroeg ze terwijl ze ‘Alleen op de Wereld’ weer terug legde op zijn plaats. Ik schudde ontkennend en luisterde met spanning naar haar verhalen over de Jopopinolaukicoclub, wat een samenstelling was van de eerste twee letters van de namen van Joops vriendinnenclub. ‘Waarom heet zij eigenlijk ‘Joop’ als het toch een meisje is?’ vroeg ik.  Ze wordt zo genoemd door haar vriendinnen omdat het een stoer en jongensachtig meisje is, maar eigenlijk heet ze Josephine.’

‘Zullen wij ook zo’n club beginnen?’ besloot ze. Dat wat het mooiste compliment dat iemand mij ooit had kunnen geven. Natuurlijk wilde ik ook zo’n club beginnen, met haar! ‘Laten we ons dan Lucilein en Marjocienne noemen, stelde ze voor.

Wie zij ook was, de pestkop van straat of het meisje met de paarse jurk aan in het raam, ik wist dat ik van nu af niet meer alleen zou zijn op de wereld.

De Marjociennelucileinclub was geboren.

Op de stoep werd ik klemgereden door een jongen met een vollemaansgezicht dat was overgoten met zonnige sproeten. ‘Tot hier en niet verder, Pipi Langkous,’ zei hij en keek mij met grote grijsblauwe ogen dwingend aan. ‘Ga weg!’ zei ik, maar hij week geen millimeter af van zijn standpunt. ‘Jij blijft van Roman af, hij is van mij.’ Ik keek hem in verbijstering aan. Wat bedoelde hij daar nu precies mee? ‘Ja, prima, ik was ook niet van plan om aan hem te komen.’ ‘Wij hebben getongzoend.’ zei hij. ‘Nou dat verklaart dan zeker alles hé?’ ‘Ja,’ zei hij en knipoogde erbij. Waar ik wel weer om moest lachen. Toen liet hij mij los. ‘Ga maar snel naar huis jankerd! En laat ik je hier niet meer tegen komen.’ Hoe ik dat voor elkaar moest krijgen in mijn eigen straat wist ik niet, maar dat zou ik dan wel weer zien. Ik trok op mijn lange stelten, waardoor ik zeker een kop boven mijn belager uitstak, een sprintje naar huis.

Weer een figuur dat ik moest zien te vermijden in het vervolg. De stadsstraten zaten er vol mee, blijkbaar.

‘Ik heb een heel nare jongen ontmoet, mam.’ ‘Hoe heet hij?’ Geen idee. ‘Misschien kan je broer het achterhalen?’ ‘Vast wel.’

Enkele dagen later zag ik in de straat aan het park een engelachtig mooi meisje met een lange lila jurk aan vanachter het kamerbrede raam van een bovenverdieping naar mij zwaaien alsof ze mij kende. ‘Ik zwaaide verbaast terug.’ ‘Hoi, riep ze door de kier van het raam dat ze een beetje openduwde, ‘kom je voor mij?’  Ik schudde van nee. ‘Een volgende keer dan?’ Enigszins verlegen met de situatie maar wel aangenaam verrast, antwoorde ik: ‘Is goed, de volgende keer kom ik voor jou!’

‘Mam, ik heb een heel leuk meisje ontmoet vandaag.’ ‘Hoe heet ze?’ ‘Weet ik niet.’ ‘Ik ben benieuwd, zei ze opgetogen, het zou fijn zijn als je wat vriendinnetjes zou krijgen hier.’

Of dit meisje een vriendinnetje zou worden wist ik niet, maar ik hoopte het vurig.