De Gedachtenclub

Op het schoolplein belandde er met een doffe bons een bal op haar oor. Ze verloor haar evenwicht en viel met haar achterhoofd tegen de muur van het schoolplein. Sterretjes dansten voor haar ogen en alles om haar heen werd zwart.

‘Je moet meteen naar de dokter,’ zei de juffrouw die haar omhoog trok en weer op haar trillende benen zette.

De dokter constateerde een zware hersenschudding, terwijl hij met een zaklantaarntje in haar pupillen scheen.  ‘Ze moet een paar weken in het donker plat op bed blijven liggen om te herstellen,’ zei hij.

‘Heerlijk, ik mag lekker thuisblijven en hoef voorlopig niet naar school!’ was de eerste gedachte van Lorraine. Tot ze merkte dat ze zich bleef voelen alsof ze dagenlang in de brandend hete zon had gelopen zonder hoed. De misselijkheid en de hoofdpijn trokken niet meer weg.

Iedere keer als ze in slaap viel renden haar familieleden met monsterachtige gezichten achter haar aan tot ze gillend en bezweet wakker van de koorts. Die liep een paar dagen zelfs bijna op tot 40 graden. Moeder bracht washandjes met ijsblokjes erin en aspirine die Lorraine met grote glazen koude limonade naar binnen werkte. Na verloop van tijd trok de koorts weg. Pas toen ze weer wat aansterkte mocht ze met een kussen in haar rug kippensoep eten en kleine blokjes wittebrood eten.

Op een dag mochten de gordijnen weer op een kier en begon het duister in haar hoofd wat op te lichten. Het was heerlijk dat ze nu ook weer korte stukjes in de Donald Duck kon lezen. Die kleine stukjes werden steeds langer tot ze een boek cadeau kreeg dat ‘Alleen op de Wereld’ heette en ze weer hele hoofdstukken kon lezen. ‘De titel was precies hoe zij zich had gevoeld op het eiland van haar bed,’ bedacht ze zich. Ze begon zelfs weer zin te krijgen om naar school te gaan.

—————————–

 

‘Ze mag niet te lang praten hoor!’ waarschuwde haar moeder het kind dat met haar meeliep vanuit de gang. ‘Ze is nog erg zwak.’

‘Ik ben allang niet ziek meer hoor, mam!’ wierp Lorraine tegen toen ze dit hoorde.

Het meisje knikte bedeesd. ‘Ja, mevrouw!’

Ze had net zulke grijsgroene ogen en asblond haar als de jongen die zij ooit op straat had ontmoet, zelfs het ronde gezicht klopte bij haar herinnering. Maar dit kind had een jurk aan, dus ze zette de nare gedachte meteen van zich af.

‘Ik ben Marjolein,’ zei ze. En jij bent Lorraine toch?’

Lorraine knikte en was verbaasd dat het meisje haar naam al kende.

‘Ik hoorde dat je ziek was en wilde graag weten hoe het met je is.’

‘Dat is aardig van je, dank je.’

‘Mag ik op je bed komen zitten?’ vroeg ze.

‘Ja, gezellig!’

Het meisje nam plaats op de rand van haar bed en keek naar het boek dat met de kaft naar boven opengevouwen op de dekens lag. ‘Alleen op de Wereld’ fluisterde ze. ‘Wat een mooi boek is dat hé?

‘Heb je het gelezen?’

Ze knikte.

‘Moest jij ook zo huilen om Rémi?’

‘Ja, heel erg,’ antwoordde het meisje.

Het was fijn dat iemand anders Rémi ook kende, maar ook wel een beetje jammer dat ze nu niet meer alleen met hem op de wereld was.

‘Ken je Joop ter Heul?’

‘Nee, wie is dat dan?’

‘Dat is een boek van Sissy van Marxveldt.’

‘Dat klinkt meer als de naam uit een boek dan Joop ter Heul,’ merkte Lorraine op.

Marjolein begon meteen opgewonden te praten over Joop en haar Jopopinolaukicoclub.

‘Wat een gekke naam!’ lachte Lorraine.

‘Ja hé? Dat zijn de eerste twee letters van de namen van al haar vriendinnen. Marjolein had er hard op geoefend om de naam in één adem uit te kunnen spreken.

‘Waarom heeft Joop eigenlijk een jongensnaam? Het is toch een meisje?’ vroeg ze.

‘Iedereen noemde haar zo omdat ze zo stoer en jongensachtig was, maar ze heette eigenlijk Josephine.

Na een korte stilte leek ze een ingeving te krijgen: ‘Zullen wij ook een club beginnen?’

‘Jaaaaaaaahhhh!!’ reageerde Lorraine. Natuurlijk wilde ze dat!

‘Dan noemen we ons de Lorrileinclub of de Marjoanneclub!’

‘Nee, dat kan niet,’ zei Marjolein streng, ‘want dat idee bestaat al, we moeten iets nieuws bedenken. Wat denk je van ‘De Gedachtenclub’? Dat is een club voor kinderen die elkaars gedachten kunnen lezen!’

‘Ik kan geen gedachten lezen,’ zei Lorraine een beetje sip.

‘Oh, maar dat heb ik je zo geleerd hoor, je kunt dat gewoon trainen.’

Lorraine had er een hard hoofd in, maar het leek haar ook wel spannend.

‘Maar dan moeten wel eerst elkaars bloed drinken om onze club in te zegenen,’ besloot Marjolein geheimzinnig.

Dit leek Lorraine minder prettig, maar ze wilde geen spelbreker zijn, dus glimlachte en knikte instemmend.

Marjolein gaf haar een ferme hand:

‘Op De Gedachtenclub!’ riepen ze beiden tegelijk uit.

Een ding wisten ze zeker: Van nu af aan zouden zij nooit meer alleen op de wereld zijn!

image_556556490008978

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s