Lege handen

Achterop de fiets van Loes langs de lange Lindelaan: ‘Rick wil je zien.’

‘Hoezo? Ik kom toch elke dag bij jullie?’

‘Ja, maar dit is anders. Rick is verliefd op je, zegt hij.’

‘Verliefd?’ Hoe kon dat opeens zo gebeurd zijn? Wanneer dan? Had ze het ergens aan kunnen merken?

‘Hij wil alleen met je zijn.’

‘Dus jij gaat niet mee naar zijn kamer?’ Het verwachtingsvolle gevoel in haar borstkas werd opeens een angstig gebons.

‘Hij wil iets doen met je.’

Ze pijnigde haar hersens af wat dat in godsnaam zou kunnen zijn? Terwijl het weer was om bij de Otter te gaan zwemmen en in het gras te liggen met Le Petit Prince en een waterijsje, was het in de kamer van Rick donker en benauwd. Hij had het gordijn dichtgelaten alsof het middenin de nacht was.

‘Mogen de gordijnen niet open’

‘Nee, liever niet,’ antwoorde hij.

‘Ben jij soms verliefd op mij?’ vroeg ze om de spanning te doorbreken.

‘Wie zegt dat?’

‘Loes zei dat op weg hier naartoe.’

Rick moest even nadenken. ‘Nou verliefd, verliefd…, een beetje wel ja,’ antwoorde hij.

Opeens kwam hij met een onverwachte beweging naar haar toe en knielde voor haar neer alsof hij haar ten huwelijk wilde vragen. Lorraine voelde een kriebel in haar buik opkomen en wist niet of het van angst was of omdat zij zelf ook verliefd was opeens. Ze begon nerveus te giechelen. Toen kwam het hoge woord eruit: ‘Mag ik je truitje omhoog doen?’ Hij schoof zijn hand onder het truitje en begon over haar rug te strelen. Het voelde prettig en warm aan maar het kietelde ook. Het truitje hield zij liever aan.

‘Zullen we dan nu maar even op mijn bed gaan liggen?’ vroeg hij aan haar.

‘Ok!’ antwoordde ze in de vaste overtuiging dat als ze toegaf aan zijn wensen dat ze er dan sneller vanaf zou zijn en weer naar buiten kon gaan om te spelen. Zodra ze op zijn bed lagen, probeerde hij haar rokje op onhandige wijze omhoog te trekken.

‘Niet doen!’ riep ze geschrokken en duwde zijn handen met al haar kracht van zich af.

‘Alsjeblieft, alsjeblieft! Ik heb hier zo lang op gewacht. Doe nou even mee!’ smeekte Rick haar als een bedelaar die uitgehongerd om geld bedelt.

Zij hijgde en zweette in een worsteling om zich te bevrijden uit de klemkracht van zijn armen, hij was tenslotte al veertien en zij pas negen en ze vroeg zich af of ze het niet eigenlijk juist heel fijn vond dat deze geweldige en grappige broer opeens zoveel aandacht aan haar besteedde. Zou ze geen spijt krijgen van haar weigering om hem zijn zin te geven? Toen hij bovenop haar wilde gaan liggen, voelde ze dat ze dit echt niet meer kon verdragen en rukte zich los. ‘Ik ga naar huis hoor, doei!’

Ze stormde de trap af richting de kamer van Loes, die een verdieping lager was. Loes was er niet. Ze rende verder naar beneden waar de huiskamer was. Loes keek haar dreigend aan toen zij haar hoofd om de deur stak en hijgend van de schrik aan moeder Veters wilde vertellen wat haar oudste zoon boven met haar had uitgespookt. Ze werd door Loes de kamer uitgeduwd naar de gang toe. ‘Jij zegt hier niks over, nooit! Hoor je dat? Ga nu maar snel naar huis!’ beet ze haar toe. Nee, dit zou ze niet durven te vertellen aan haar moeder, ze had vast iets verkeerd gedaan dat dit gebeurd was. Als Loes er ook al zo op reageerde moest ze er zeker over zwijgen.

‘Waarom doet Rick dit soort dingen?’ vroeg ze de week later aan Loes.

‘Omdat hij een gat in zijn hart heeft, net als mijn moeder. Hij kan elk moment doodgaan, als hij geen ander hart krijgt.’

Ze was boos over zijn gedrag en tegelijk had ze diep medelijden met hem. ‘Alsjeblieft, alsjeblieft!’ hoorde ze steeds opnieuw zijn stem in haar oren smeken. Nadat Rick haar wekenlang genegeerd had pakte hij haar toen zij samen in de keuken stonden opeens vast en drukte haar tegen zich aan. Ze moest bijna huilen van de verstikkende spanning tussen hen beide en kreeg een wee gevoel in haar maag. Angelique, een meisje dat vaak bij Loes kwam, maar wat ouder was dan zij, kwam de keukendeur binnen en verstoorde de prille romance wreed. ‘Rick en ik zijn zo lekker tekeer gegaan gisteren joh, ik ben helemaal beurs van onderen,’ zei zij tegen Lorraine met een knipoog.

Zij schaamde zich diep dat een meisje zoiets hardop durfde te zeggen. Al begreep ze het niet helemaal, het ging duidelijk over iets dergelijks dat Rick ook met haar had gedaan. Er verscheen een schaapachtige glimlach om de mond van Rick. ‘Het is niet anders,’ zei hij tegen Lorraine terwijl hij zijn schouders optrok, alsof hij er ook niets aan kon doen dat hij zulke dingen deed. Ze voelde zich heel kil worden vanwege deze bekentenis, waarvan zij nog even had gehoopt, vanwege de knipoog, dat het maar een grap was geweest en legde in gedachten de eerste steen van de muur die ze wilde bouwen om hem in het vervolg buiten de deur te houden. ‘Hij mag er nooit meer in,’ dacht ze bij zichzelf, ‘al zou hij dood voor mijn ogen neer vallen.’

Op de verjaardagen van Loes was ze niet meer welkom: ‘Je bent te jong,’ zeiden de klasgenoten van Loes die wel mochten komen. ‘Er komen alleen kinderen van boven de 12. Had je maar geen verkering met Rick moeten nemen, daar ben jij toch veel te jong voor?’ Lorraine schreef lange, dramatische afscheidsbrieven aan Rick waarin ze vertelde dat ze binnenkort dood zou gaan, in plaats van te verhuizen naar de stad. Maar ze verstuurde ze niet. Ze wist zeker dat als zij eenmaal verhuisd was er op de plaats waar zij eens had gezeten voor altijd een gat in zijn hart zou zijn.