Verdwijnen in een kuil
van takken en slijm
nooit meer bang hoeven zijn
voor roofdieren, jagers, vogels
die als vragen dwalen
door de gaten in je lijf
een lange val naar het einde
van de aarde, waar nieuw licht
ons zal ontwaken
in een uitgesteld later
kijken in de nacht
van een genadenloos moment
Ik ben een denker
in een vierkant gevecht
mijn vingers versmolten
met het lemmet van een mes
Schuif ik de stukken
over de ruiten van het gerecht
Altijd tien passen vooruit
op de groei van de tijd
Weet ik mijn bewegingsruimte ingeperkt
Ontwapen de stukken
van ’t verzet
De laatste seconden
van je knock-out
worden afgeteld
Lege handen 