Lege handen

De blonde meid uit het regiehok bleek Angelique te heten. Daar kwam ik achter toen het scharminkel uit mijn klas opeens in tranen voor mijn neus stond. Tot nu toe had ze niet veel belangstelling getoond voor mij, dus er moest wel iets aan de hand zijn dat Santje, zoals iedereen haar noemde, maar wat een afkorting was van Sandra, opeens huilend in mijn armen viel.

‘Jean-Paul is een schoft!’ snikte ze.

Ik had een zeker vermoeden, maar om haar meisje haar verhaal te kunnen laten vertellen vroeg ik toch: ‘Hoezo dan?

‘Hij heeft, achter mijn rug om, gezoend met mijn zus Angelique. Terwijl wij verkering hadden!’

‘Had jij verkering met Jean-Paul?’

‘Ja, wij gingen met elkaar om, totdat zij ertussen kwam! En nu is het uit, want dit pik ik niet!’

Ik liet het meisje uithuilen op mijn schouder. ‘Wat gemeen zeg!’ zei ik begripvol.

‘Die gozer deugt gewoon niet!’ brulde het kind nu nog harder. Haar wangen waren vuurrood en haar ogen klein en opgezwollen van het nachtenlang huilen. Het maakte haar nog onaantrekkelijker dan ze al was.

‘Hij heeft mij iets geflikt,’ zei ze, ‘en hij zal ervoor boeten!’

Ik begreep dat goede raad nu duur was en klopte alleen nog maar bemoedigend op Santjes schouder. ‘Zo en nu gaan we maar weer eens naar de les,’ zei ik en stond alvast op.

Santje slofte als een geslagen hond achter mij aan: ‘Het leven heeft geen zin meer voor mij!’ kermde ze.

——————–

Iedere keer dat zij het meisje zag moest zij aan dit zinnetje denken.

Dat een jongen een meisje tot zulke gedachten kon brengen was beangstigend.
Jean-Paul was wat mij betreft een no-go-area geworden, een Bermudadriehoek voor verliefde meisjes, een zwart gat in de tijd waarin je spoorloos kon verdwijnen. Ik beet op mijn lip als ik hem in de verte zag naderen en huiverde, om vervolgens opzij te stappen en een andere route te nemen. En alsof Jean-Paul werd aangetrokken door een geheim dat hij perse wilde ontrafelen bleef hij maar nieuwsgierig om mij heen draaien en probeerde steeds oogcontact te maken terwijl hij mij op de dansvloer de pas afsneed.

‘Girls, Pretty girls, with sunshine in their hair, the perfume that they wear, girls are everywhere…!’* klonk het uit de muziekboxen. Zweetdruppels parelden langs zijn voorhoofd terwijl hij zich helemaal overgaf aan de dromerige bedwelming van deze zomerhit die inmiddels toch wel zijn lijflied moest zijn.

Ik moest erom lachen en voelde mij oppermachtig dat hij Angelique kennelijk helemaal vergeten was. Het leek zoiets als het niet eten van broodjes met roomboter of het niet drinken van bekers chocolademelk. Ik zweefde dagenlang door de gangen van het schoolgebouw op een wolk van uitgestelde honger, kon mij nauwelijks nog concentreren op de lesstof, maar was trots op mijzelf dat ik het verlangen naar deze Don Juan zo goed onder controle had.

*Girls

Hey Whatnauts, what’s happenin’?
The moment’s what it is brother
Hey, lets talk about what we recorded and talk about this.
What is that?
Girls
Right on

Girls, I like ‘em fat, I like ‘em tall
Some skinny, some small
I got to get to know them all
Girls, I love the things they know
Love the things they show
Got to be where they go
Pretty girls with sunshine in their hair
The perfume that they wear
Girls are everywhere
I’d like to be on an island with five or six of them fine ones
Even one that ain’t good lookin’
They’re the ones that do the best cookin’
Give me one with a lot of money
Give me two with a lots of honey
Give me three that do them freaky things
Give me four fat mama’s that like to swing
Girls, I love the things they know
Love the things they show
Got to be where they go
Patted girls with sunshine in their hair
The perfume that they wear
Girls are everywhere
Girls, super fine, mighty fine
Sugar and spice and everything nice

I’d like to be a magician, then I could stop wishing
I’d take my magic wand and, “Puff” I’d have big fun
If the guys could see me they’d swear I was Houdini
Before they could count from one to three
I’d have ten girls standing next to me
Girls, I love the things they know
Love the things they show
Got to be where they go
Sweetie girls with sunshine in their hair
The perfume that they wear
Girls are everywhere

Girls, I love the things they know
Love the things they show
Got to be where they go
Pretty girls with sunshine in their hair
The perfume that they wear
Girls are everywhere

Pretty girls, super fine, mighty fine
Sugar and spice and everything nice
Spice, especially nice

Hoi, mag ik naast jou komen zitten?’ Ik legde mijn nieuwe schoolboeken op mijn tafeltje met mijn etui vol nieuwe schrijfspullen ernaast. Het schooljaar kon beginnen.

‘Ja hoor best!’ antwoordde het meisje niet erg enthousiast.

‘Ik ben dertien,’ zei ik.

‘Goh wat oud, ik ben pas twaalf,’ reageerde ze spottend.

Niet echt een aardig meisje, vond ik, en dat terwijl ze er zo kwetsbaar uitzag met haar bleke schilferige huid en haar dunne sliertige krullen die om haar gezicht hingen in een onbestemd soort kleur dat nog het meest leek op het roodblonde stro van een hooiberg.

‘Ik heb mijn haar geverfd,’ zei ze toen ze mij net iets te lang naar haar kapsel zag staren.

‘Wat is je echte kleur dan?’

‘Saai bruin, net als dat van jou.’

Ok, de volgende keer zou ik ergens anders gaan zitten, want dit was geen doen zo. Ik had mij weer eens vergist in iemand.

‘Ik hou van seks en blowen en mijn zus is heel knap. Die zit hier ook op school, twee klassen hoger,’ deelde ze ongevraagd mede.

Ik bladerde inmiddels zwijgend door haar boek. Ik wist heus wel wat blowen was en van (naakte) seks had ik ook wel eens gehoord, maar het had niet echt mijn bijzondere belangstelling.

Terwijl ik na de les de gang op liep, hoorde ik een van de leraren bulderen in het portaal:

‘Als ik jullie nog een keer betrap op blowen in het fietsenhok,’ dan worden jullie zeker een week geschorst. Het groepje al wat oudere kinderen dat hij aansprak rende gillend en lachend omhoog:

‘Ach, klootzak, hou je bek!’ riep er een. Ik schaamde mij plaatsvervangend.

De docent keek vertwijfeld toe hoe ze met hun rugzakken aan de schouders en hun jassen (ondanks het warme zomerweer) nog aan, in de Aula verdwenen. Dat was de ruimte waar alle leerlingen van de school doorgaans de pauze doorbrachten. Ook ik ging er straks heen, maar eerst wilde ik belegde broodjes kopen bij de bakker verderop in de straat.

‘Een tijgerbol met roomboter en jonge kaas,’ zei ik tegen het meisje dat achter de toonbank stond en dat zo te zien nog te jong leek om haar middelbare school te hebben afgerond, ‘en een blikje chocolademelk!’ Ik at en dronk het liefst elke dag hetzelfde. Hoefde ik er ook niet zo over na te denken. Volgens de balletdocent was 1 appel, een cracker en een glas melk wel genoeg voor de lunch, het kon dus altijd minder. Ik zag het ook bij de andere balletmeisjes op deze school, die was opgericht voor jonge dansers die naast hun dagelijkse danslessen ook nog een middelbare-schooldiploma wilden halen, dat ze vel over been waren. Ik viel wat dat betreft niet uit de toon, behalve dan dat ik meer vet at en zoete dranken dronk dan de rest.

‘Jij hebt al heupen en borsten,’ zei de ballet-juf regelmatig misprijzend tegen mij. Het klopte want die had ik al op de lagere school. Maar omdat ik langer was dan de andere meisjes van mijn leeftijd en mager, op het schonkig af , mocht ik de balletlessen blijven volgen. ‘We moeten zien welke kant het op gaat,’ zei de juf, ‘als het uit de hand loopt dan moet je stoppen.’

Stoppen?!! Dat was zo’n beetje het ergste dat mij zou kunnen overkomen. Dansen was mijn leven. Als ik moest stoppen kon ik net zo goed meteen dood neervallen. Dat ging niet gebeuren! Ik probeerde elke dag om geen broodjes meer te eten en geen frisdrank meer te drinken, maar dat uithongeren hield mijn heupen en borsten niet tegen om te groeien. Ook al was ik door de training mager en gespierd gebleven, de balletjuf leek elke maand minder tevreden over mijn prestaties.

—————————-

In de Aula werd er gedanst tijdens de pauze. Er hing een grote discobal in het midden van de zaal, de zwarte theatergordijnen waren gesloten en de gekleurde spots stonden aan. Net een discotheek! Vanuit de regiekamer boven de dansvloer werden platen gedraaid, die luid door de boxen heen klonken. De vaste DJ van de school heette Jean-Paul, had ik gehoord van het magere scharminkel uit mijn nieuwe klas. Hij was niet alleen DJ, maar bleek ook een uitstekend danser te zijn die de danseressen als een volleerde dansdocent danspassen leerde om ‘vrij’ te kunnen dansen, iets wat zij in de balletles nooit deden.

Ik keek ademloos toe naar de manier waarop hij danste: Hij zweefde enigszins boven de grond met voeten die zich voortbewogen door snelle rondjes te maken over de vloer. Zijn bovenlichaam maakte een rechte hoek met zijn heupen en lange slanke benen en bewoog op en neer als een propeller die op wilde stijgen. ‘Fire!’ klonk het uit de boxen en ‘Play that funky white boy’.  Zijn afro-kapsel glinsterde in het discolicht alsof er glitters doorheen waren gestrooid en onder de blauwe ronddraaiende spots leek zijn huid donkerder dan bij daglicht. Mijn enige vergelijkingsmateriaal was James Brown, maar die kende ik alleen van de televisie. In werkelijkheid was deze dansstijl nog veel indrukwekkender, vooral als je je realiseerde dat Jean-Paul niet op de dansacademie zat, maar dat hij ter plekke zelf iets verzon.

Boven in het regiehok zag ik een blonde jongen staan, die de functie  van DJ overnam terwijl hij aan het dansen was, met naast zich twee meisjes: een mooie blondine (met borsten!) van een jaar of vijftien en het roodharige scharminkel uit mijn klas, die minzaam als een jonkvrouwe vanuit de torenkamer naar mij zwaaide. Ik zag hoe Jean-Paul omhoogkeek naar het regiehok en zwaaide naar de meisjes. Er ging een onaangenaam elektrisch schokje door mijn buik, waarvan ik hoopte dat het geen jaloezie was.

Jean-Paul wenkte mij, zoals hij steeds een ander meisje uitkoos in deze pauze aan wie hij zijn danspassen wilde leren. Ik schudde verlegen van ‘nee’. Hij probeerde het nogmaals, maar mijn ledematen voelden plotseling aan alsof zij in beton gegoten waren en ik kon mij niet meer losmaken van mijn zitplaats op het podium. Dus ik bleef ‘nee’ schudden tot Jean-Paul afhaakte en de aandacht opeiste van een ander meisje.

Toen ‘Lovin’ You’ van Minni Ripperton door de zaal klonk begreep ik dat de pauze ten einde was, want dit was geen opzwepend dansnummer meer, maar duidelijk bedoeld om romantisch bij weg te zwijmelen. Sommige van de jonge stelletjes pakten elkaar vast om te schuifelen.

Jean-Paul zocht oogcontact met de blondine in het regiehok, maar die stak haar middelvinger spottend naar hem op. Het scharminkel wilde wel en daalde af om te belanden in zijn soepele omarming. Terwijl hij haar heupen beroerde met zijn heupen verschenen er rode blossen op haar bleke wangen en begonnen haar ogen te glanzen, wat haar bijna knap maakte om te zien. De draaiende bewegingen die zij samen maakten had je obsceen kunnen noemen ware het niet dat zij zo perfect samenvielen met het slepende ritme van de muziek dat ze moest denken aan de schoonheid van oerwoudbloemen, wiens kleurenpracht niet bedoeld was om aan te trekken, maar juist om af te schrikken, omdat ze zo giftig zijn.

Misschien kwam het door de loepzuivere flageolette-noten van Ripperton dat er iets werd geraakt in mijn ziel dat ik nog niet kende, of door de kunstmatig gecreëerde nacht waarbij ik mij ongezien waande, maar ik merkte opeens dat er tranen prikten achter mijn oogleden. Zodra het zwarte gordijn werd opengetrokken waarachter het daglicht zich verborg slikte ik het weeïge gevoel meteen weg. Ik zou toch niet gaan huilen om een  een jongen die ik niet eens kende?! Ik trok mijn mondhoeken omhoog en rechtte mijn rug om mij samen met de anderen voetje voor voetje naar buiten te begeven: mijn ogen knipperden verblind tegen de zon die voor de tweede maal ontwaakte die eerste schooldag op mijn nieuwe school.